Houd jij je crypto vast omdat je erin gelooft, of omdat je op verlies staat?
Een cryptomunt die je bezit is flink gedaald. Verkopen voelt als opgeven, terwijl vasthouden misschien resulteert in nog meer verlies. Maar wanneer heb je nog vertrouwen in je belegging en wanneer wil je vooral niet toegeven dat je aankoop verkeerd uitpakte?
Een daling is niet automatisch een reden om te verkopen
De koers van bitcoin en andere cryptomunten kan hard schommelen. Alleen het feit dat een munt is gedaald, betekent daarom niet dat verkopen altijd de juiste keuze is. Soms zijn de redenen waarom je kocht nog steeds geldig en is vooral het marktsentiment veranderd.
Het wordt lastiger wanneer je alleen blijft vasthouden omdat je verlies niet definitief wilt maken. De huidige waarde van je belegging is namelijk al gedaald. Verkopen veroorzaakt dat verlies niet, maar maakt het alleen zichtbaar op je rekening.
De valkuil van eerder verloren geld
Dit gedrag staat bekend als de sunk cost fallacy. Mensen hebben de neiging ergens mee door te gaan omdat ze er al geld, tijd of moeite in hebben gestoken. Uit klassiek psychologisch onderzoek blijkt dat een eerdere investering mensen zelfs optimistischer kan maken over de kans dat iets alsnog goed afloopt.
Een beroemd voorbeeld is de Concorde, het supersonische passagiersvliegtuig van het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. De ontwikkeling werd steeds duurder en het was al vroeg duidelijk dat het project waarschijnlijk niet rendabel zou worden. Toch bleven de landen investeren, mede omdat er al zoveel geld in was gestoken. De sunk cost fallacy wordt daarom ook wel de Concorde fallacy genoemd.
Bij crypto is vooral dit belangrijk: hoeveel je eerder betaalde, zegt vaak niets over wat de munt vanaf vandaag gaat doen. Een betere vraag is daarom: zou je deze cryptomunt met het resterende geld vandaag opnieuw kopen?
Beleggers houden verliezen vaker te lang vast
De neiging om verliesgevende beleggingen vast te houden wordt ook wel het disposition effect genoemd. Onderzoeker Terrance Odean zag dit patroon terug in de transacties van 10.000 beleggingsrekeningen: beleggers verkochten relatief vaak hun winnaars, terwijl ze verliezers lieten staan. Ook de Amerikaanse toezichthouder SEC noemt dit als gedrag dat het rendement van beleggers kan schaden.
Het verschijnsel beperkt zich niet tot aandelen. Een onderzoek naar bitcointransacties vond aanwijzingen dat ook bitcoinbeleggers hun verliesgevende posities langer vasthouden dan hun winstgevende posities.
Het disposition effect en de sunk cost fallacy zijn niet precies hetzelfde, maar kunnen elkaar versterken. De aankoopprijs wordt een belangrijk referentiepunt, waardoor verkopen voelt als het erkennen van een verkeerde keuze.
Ben je geduldig of houd je jezelf voor de gek?
Een dalende koers geeft daarop geen duidelijk antwoord. Deze vragen kunnen wel helpen:
- Zou je de munt vandaag opnieuw kopen?
- Zijn de redenen waarom je oorspronkelijk kocht nog steeds geldig?
- Wacht je alleen totdat je weer quitte staat?
- Is er nieuwe informatie waardoor de verwachte opbrengst of het risico is veranderd?
Vasthouden is niet automatisch verstandig en verkopen is niet automatisch een paniekreactie. Beide keuzes kunnen rationeel zijn. Het belangrijkste verschil is waar je beslissing op is gebaseerd.
Kun je nog duidelijk uitleggen waarom je vertrouwen hebt en is er inhoudelijk weinig veranderd? Dan kan vasthouden een bewuste keuze zijn. Veel bitcoinbeleggers wijzen bijvoorbeeld op de vaste schaarste, het decentrale netwerk en het mogelijke gebruik als digitaal geld. Wie daarin op lange termijn gelooft, kan een daling zien als onderdeel van de markt.
Ontbreekt die overtuiging en houd je vooral vast omdat je je verloren geld terug wilt verdienen? Dan is de kans groter dat de sunk cost fallacy meespeelt.
Een geduldige belegger kijkt naar de toekomst. Iemand die te lang vasthoudt, blijft vooral naar zijn oude aankoopprijs kijken.
Let op: het investeren in crypto brengt risico’s met zich mee, je kan je inleg kwijtraken
